سرڪش سنڌي

جھڳي اسان جي ڪکن پنن جي

نظر تنهن ۾ به دشمنن جي

لڪي ڇپي ويا وڪوڙي ويري

ڪکن تي ڪوسي رکيائون ڪيري

دکي دکي سا ٻري پئي آ

زبان رت سان ڀري پئي آ

اسان جي دنيا ۾ ويل آهي

اسان جي جزبن کي نيل آهي

اسان جي رڳ رڳ رڌي وئي آ

اسان جي نس نس ڪٽي وئي آ

اُٿي تمنا پڳي نه منزل

تتيءَ ٿڌيءَ تي مري وئي آ

زبان رت سان ڀري پئي آ

هجي ڪو هفتو ٿئي نه غم ڪو

هجي مهينو سڙي نه سينو

نه سال جو ڪو سوال آهي

سمرو جيون وبال آهي

گھڙي گھڙي ئي کري پئي آ

زبان رت سان ڀري پئي آ

 شاعري جو صفحو

 قافلو                                 شاهجهان سميل

ڏس ڪوشش اسانجي نه وئي رائگان

اٿياسين اسان جو ظلمن اڳيان

ته منزل کان هاڻي ناهيون پري

ڪجهه وکون پوئتي، ڪجهه وکون پوئتي

 اٿياسين ته تنها سفر لا٫ پنهنجي

مگر قافلو ته وڌندو ويو،

دٻائڻ جي ڪوشش هزارن ڪئي

مگر ولولو ته وڌندو ويو،

دلالن ته ڌرتي جو سودو ڪيو

ضميرن کي غيرن هٿان آ وڪيو

پر اڄ به سنڌ جي ڪروڙين دلين ۾

ڪو جذبو ٻري ٿو مشالن جيان

هي لوٽا هي غدار ڏسندا ڪڏهن

اڳيان جبل جذبن هي جهڪندا ڪڏهن

مڃيون ٿا سفر آهي ڏاڍو ڊگهو

مگر حوصلو آهي تنهن کان وڏو

چند قدم ئي آهي منزل پري

ڪجهه وکون پوئتي ڪجهه وکون پوئتي

شاعري جو صفحو

ٻه مسافر          عاجز جمالي  

 خط ۽ ساريون تصويرون،

ڦاڙي ڇڏجانءِ!

پنهنجي ڪتابن ۾ رکيل،

منهنجون سڀ تحريرون،

۽ سڪل گُل جي،

خوشبوءِ ۾ ويڙهيل يادون،

ساڙي ڇڏجانءِ،

پنهنجيءَ دل ۾ سانڍيل،

خوابن جا محل سمورا،

ڊاهي ڇڏجانءِ!!

۽ پنهنجون سڀ تعبيرون

ميساري ڇڏجانءِ،

منهنجا پرين،

هاڻ نه مونکي ياد ڪجانءِ،

۽ ياد ڪري

ڪين ڪي آلا نيڻ ڪجانءِ،

ايئن کڻي تون سمجھ پرين،

هڪ ئي گاڏيءَ جا،

پاڻ مسافر هياسين،

پل ڪاڻ ملياسين،

۽ پوءِ وڇڙياسين،

تنهنجي آئي اسٽيشن،

تون ان تي لهي وئين،

منهنجي شايد،

ڪائي منزل ڪانهي،

منهنجي ڪائي اسٽيشن

اچڻي ڪانهي!!

 شاعري جو صفحو

زندگي                                           ادل سومرو

هر زهر کي پي وئي آ زندگي
مس چٽي جيان ٿي وئي آ زندگي

 هوءَ جڏهن به موڪلائي گھر وئي
ائين لڳو وڇڙي وئي آ زندگي

 منهنجي باري ۾ ڀي، تون ئي سوچ ڪجھ
منهنجي تنهنجي ٿي وئي آ زندگي

 منهنجي ڀاڪر ۾ اچي سمهندي رهي
رات ۾ گذري وئي آ زندگي

 تنهنجي مک تي مرڪ جا پوپٽ ڏسي
منٽ ۾ پرچي وئي آ زندگي

 ٽائرن جا تيز ليڪا تيز رڙ!
روڊ تي چٿجي وئي آ زندگي

هر طرف جھنڊا ٿا ڦڙڪن موت جا
جڳ کان وسري وئي آ زندگي

 ڪوڙ جي ڪارنهن، ڌماڪن، درد جي
ڌوڙ ۾ لٽجي وئي آ زندگي

شاعري جو صفحو

سميرا ميمڻ

ڀرم پنھنجو رکي سگھيا ناھيون

توڏي تڏھن اچي سگھيان ناھيون

 دڳ آ ورتو اسان ڀٽائي جو

پرڀٽائي ته ٿي سگھيا ناھيون

 جيڪو ھن جو به من ڇڏي موھي

شعر اھڙو لکي سگھيا ناھيون

 وحشيتن جي نصيب سان جيُندي

ماڻي سک جي گھڙي سگھيا ناھيون

شاعري جو صفحو

غزل                                   پنهل

اوچتو ائن رابطا ڪٽجي ويا،

ماڳ ئي احساس جا مٽجي ويا!

تو ڏکايو ايترو دل کي سکي!

ڄڻ مٿانهون لاش ڪي سٿجي ويا!

ڪو نه آ تو دل رکي شاعر جيان،

لفظ تو وٽ ايندي ئي ڦٽجي ويا.

ذهن جي پردي تي هڪ چهرو رهيو،

ٻيا سڀئي چهرا لڳو گھٽجي ويا.

ڪنهن ڪئي واکاڻ هڪڙي گيت جي،

گيت ڪجھ روئي پيا، ٻٽجي ويا!

شاعري جو صفحو

غزل                                   پنهل.

پاڻ لاپتا ۽ هي رولاڪيون،

مئڪشي، مئڪدا ۽ هي رولاڪيون.

مان اڪيلو سگھان ڪنهنجو دامن جھلي،

رات، ٻانهون، ڏيئا ۽ هي رولاڪيون.

تنهنجي ڳولا ۽ ڀٽڪي امر ٿي پيا،

هڪڙو مان ٻيو خدا ۽ هي رولاڪيون.

جام خالي کڻي موکي جي قبر تي،

کوڙ ڳڀرو رنا ۽ هي رولاڪيون.

ساھ ۾ ڪيئن سمائي سگھان مان پنهل،

ڏات آ هر ڏسا ۽ هي رولاڪيون.

شاعري جو صفحو